Al is in Puno weinig bewaard gebleven van het koloniale erfgoed, toch maakten we in de voormiddag tijd voor een wandeling door de stad. Vooral het Parque Pino en de Plaza de Armas (met o.a. het justitiepaleis en de kathedraal) waren de moeite waard.
In de namiddag bezochten we de archeologische site Sillustani, bekend om haar ronde graftorens of chullpa’s. De torens zijn gebouwd door de indianen van de Colla-beschaving, een volk waarvan de architectuur als geavanceerder wordt beschouwd dan die van de Inca’s. Het volk werd pas 100 jaar voor de komst van de Spanjaarden door de Inca’s onderworpen.
De chullpa’s fungeerden als grafkamers voor adellijke families. Alle leden van eenzelfde familie werden na hun dood -samen met hun bezittingen die moesten worden meegenomen naar het hiernamaals- bijgezet in dezelfde chullpa. Vermits deze volkeren geloofden in de wedergeboorte als mens (dit in tegenstelling tot reïncarnatie waar je als dier kan terugkomen) werden de mummies in foetushouding in de graftorens geplaatst. Dit zou de wedergeboorte via Pachamama (moeder Aarde) vergemakkelijken.
Op de terugweg naar het hotel konden we ook even een kijkje nemen in het huisje van een landbouwersfamilie. Ondanks hun armoedige levensomstandigheden werden we heel gastvrij ontvangen en kregen we zelfs aardappel in de schil en alpacakaas aangeboden.
24 juli 2007: Puno
Kinnie & Elke in Peru
Deze Chullpa del Lagarto, genoemd naar een klein reliëf aan de buitenkant in de vorm van een hagedis, is de grootste toren op de site. Hier waren de doden zelfs in 5 verdiepingen boven elkaar gestapeld.
.jpg)
.jpg)
De kathedraal van Puno dateert uit de 17e eeuw en de bouwstijl is een combinatie van Spaanse barok en elementen uit de Andes.
